-
2023-03-01 16:29:02+00:00
боши юқорида
Олдинда нималар кутиб турибди, буни ҳали билмасдик, уруш сўзини эшитганимиз билан аслида қандай бўлишига ақлимиз етмайди. Мана ҳозир ҳам кетяпмиз, танкларимиз ҳарбий ҳолатда, бир кичкина тешикдан нимани кўриб бўларди. Олдиндаги командир байроғидан бошқаси кўринмайди. Тўғри тош йўллардан бурилиб, қишлоқларни, ўрмонларни оралаб, ғарб томонга кетардик. Тепадаги самолётлар кўрмаслиги учун шундай йўл билан юрдик. Чегара биздан унча узоқ эмас, 60 км эди. Йўлда иккита жойда кўприк босиб қолиб, танкимиз сувга тушиб кетди. Ит азобида кетаётибмизку, баъзи болалар ўз танкларини синаётгандек тик турган дарахтларни йиқитиб, босиб ўтиб борарди. Кечга томон йўлимизда жангдан яраланган, орқага кетаётган пиёда аскарлар бирин-кетин кўрина бошлади. Чегарага яқин борганимиз сари жанг аҳволи ойдинлаша бошлади. Биз жанг бағрига кириб келаётганимизни сездик. Йўлда бироз тўхтаб, ёнимизга етиб келган ярадор аскардан сўрадик.
- Ҳа, биродар, аҳвол қандай, нега бунча ярадорлар кўп?
- Биз чегарада истеҳком қураётган эдик. Чегара янги эди. Тўсатдан ҳужум бошланиб қолди. Осмондан самолёт, ердан танку артиллериялар, душман солдатлари эса деярли машинада, мотоциклда, нимасини айтай! Сотқинлик! Бизни на артиллериямиздан, на самолётимиздан дарак бор. Бир милтик, пулемёт билан танкларга қарши урушиб бўладими? Мана сизлар танк билан кетаётибсизлар, нима ҳам қила оласизлар, сизларга ёрдам берадиган артиллерия йўқку, фақат 2 та полк экансизлар.
- Ҳа, тўғри айтасан. Биз иккитагина полкмиз, холос. Кўп танкларимиз жойида пачоқлаб юборилди. Сотқинлик бор. Бизга эрта билан Львов аэродромидан бир истребитель учиб келиб хабар бердию ўзи ҳалок бўлди. Бошқа ҳеч нарса билмадик. Унинг ёзишича, бирорта ҳам самолёт чиқмаган, кўпчилик капитал ремонтда, моторлари олинган, частлари бўлак-бўлак қилиб қўйилган экан. Аҳвол чатоқ, сотилганлар бўлса керак. Шунча ғала-ғовур гапларни эшитиб туриб, самолётларни ремонтга қўядими? Начора душманнинг йўлини тўсишдан бошқа иложимиз йўқ...
Кун ботишга яқин урушнинг биринчи чизиғига етиб келдик. Отишма бироз сусайиб турган экан. Горохова қишлоғи йўлларидаги дарахтлар, уйлар панасига танкларимизни яшириб тайёр турдик. Командир ротамизни чақириб, аҳволни тушунтира бошлади. Шу орада граждан кийимли бир неча ҳарбийлар пайдо бўлди. Биттаси ёнидан картани олиб, бизнинг ён томонимиздан немислар орқароққа ўтиб кетганини, агар биз ҳушёр бўлмасак, қуршовда қолишимиз мумкинлигини айтиб турганда икки қанотли самолёт пайдо бўлди. Бу немис самолёти “кукурузник” эди. Беш қадамча нарировда кўча ёқасида турган пехота (пиёда) солдати самолётга қарата милтиқда ўқ уза бошлади. Ҳамма ҳайрон, милтиқ ўқи билан самолётни уриб туширмоқчимисан деган киноя қилгандай, ҳамма бирдан унга қаради. Шу онда самолёт анча пасайиб биз бекинган ерга яқинлашиб қолганди.
Бирданига катта калибрли та-та-та-та катта калибрли ўт сочар товуши эшитилди. Атрофимиздаги танкларга ўқ ёғила бошлади. Мен танк орқасида эдим. Бояги аскар беркинмасдан ғазаб билан ҳамон ўқ узмоқда эди: “Мана! Мана! Мана, урдим!” қичқириб юборди.
Дарҳақиқат, милтиқ ўқи тегиб, бурила бошлаган самолётдан бурқсираб қора туун чиқиб борарди. Командирлардан бири бориб, милтиқли аскарга "раҳмат" деди-да, уни қучоқлаб кўтармоқчи эди, у инграб юборди. У ярадор бўлиб, қайтиб кетаётган солдатлардан экан. Дарҳол машинада орқага, санчастга юборишди.
Кечаси билан мижжа қоқмадик, овқат ҳам эсга келгани йўқ. Ҳамманинг кўзи қоронғу зулмат босган ғарб томонда эди. Шу қадар жимжит эдики, бутун вужудимиз қулоққа айлангандай, кўкрагимиздаги юракнинг гурс-гурс товушидан бошқа нарса эшитмасдик. Тонгга яқин яна немис ротаси кўринди. Бу сафар у разведкачи эмасди. Рота кўриниши биланоқ қаршимиздаги қир орқасидан шив-шив қилиб, ўқлари биз томон, танкларимиз устида, ёнларида ёрила бошлади.
Ҳамма жангга!
Олғааа!!!
давоми эртага
#урушнинг_тўртта_дафтари
-
2023-03-02 17:12:26+00:00
Ҳамроҳларим келиб, судраб кетишибди. Шу алфозда икки-уч кун қолиб кетдик. Атрофимиздан мотоцикллар, немис солдатлари бақир-чақириғи эшитилиб турарди, қимирлаб бўлмасди. Ўтиб кетишнинг иложи тополмай яна беҳол бўлиб ётардик. Бу уйқуми, беҳушликми – билиб бўлмасди. Тобора ҳолимиз ёмонлашиб борарди. Очлик, ташналик, қуёшнинг шафқатсиз куйдириши...Кечаси салқинлашиб, бироз тетиклашардик. Сўнг яна беҳоллик... Чамаси 2-3 кун ўтгач бироз шудринг тушдими, анча ўзимизни яхши ҳис қилиб кўз очиб қолдик. Командиримиз ҳоли жуда танг эди. У бизга қараб ўйланиб туриб:
- Қани кетинглар энди, немисларнинг ҳам оёқ товуши анча босилди. Тўппа-тўғри шарққа қараб йўл олинглар.
- Сиз-чи? Сизни шинелга солиб олиб кетамиз, - дедим мен. У алам билан бир ўқрайиб:
- Йўқ, мени қўйинглар, мени қимирлатсангиз ўламан. Балки бирор одам топиб олар. Мени деб сизлар ҳам қўлга тушманглар!
давоми эртага
#урушнинг_тўртта_дафтари